یادواره شهیدان مدافع حرم

خلاصه :

از شروع اردوی راهیان و لحظه ای که عکس و تاریخ شهادتشان را روی شیشه اتوبوس دیدیم به این فکر میکردیم خوشا به حالشان ... کاش می شد ما هم ....
خیلی سوال ها در ذهنمان ایجاد شد ... که اینها آدم های خاصی بودند؟؟ از آسمان آمدند به زمین یا از زمین به آسمان رفتند ؟
پس سهم ما از شهادت و رزق های شیرینش چه می شود ؟
روز یادواره جنوب رسید و ذهنمان پراز تمام این سوال ها .
با اشتیاق و از جان و دل نشستیم پای صحبت های مادران مدافعان حرم ...
مادران شهیدان احمد اعطایی ،شهید علی عسکری و شهید محمدرضا دهقان .
نشستیم پای درددل همسر و خواهر شهید اعطایی ...
فهمدیم اینکه فکر می کنیم ما سهمی در شهادت نداریم ساخته دنیای مادیات است برایمان .
هنوزهم هستند شیرزنانی که با اسم ارباب و اشک، شیر مادری به کام نوزادشان می ریزند و آن ها را برای جهاد و شهادت آماده می کنند .
فهمیدیم اصلا اصلی ترین سهم برای ماست که همان داشتن دامان پاک و پراز تقواست .
که قرار است تربیت کننده سربازان گوش به فرمان ولایت، برای نابودی اسرائیل باشیم .
فهمدیم این عزیزان هم آدم هایی بودند مثل ما ... و از زمین خودشان را به آسمان رسانده اند .
ما درک کردیم برای هرکس وظیفه ای است در طول عمرش و سنگر هرکس یک جاست ... مهم این است وظیفه و سنگرمان را بشناسیم ...
چقدر مادرانگی های شهدا شیرین بود برایمان و اشک هایشان چقدر بار مسئولیتمان را سنگین کرد .
چقدر شیرین و لذت بخش بود کودکی های پسربچه شهید اعطایی ...
و لذت بخش تر از همه حال و هوای معنوی فرزندانمان بود .
ان شاء الله که دعای خیر مادران بزرگوار شهدا بدرقه راهمان باشد .