دل نوشته معصومه سادات شمس

خلاصه :

پا محکم کردم در تاریکی محض تا جای گیرد و نپیچد سوی برق نگاه آتش...
صدای سنگین پوتینهایی آهنین،چشمانم را بسته نگه میدارد تا ناخودآگاه ،پا برهنه سمت کلوخهای سخت و سرد سنگی روم.
سیمهای پیچیده ی خشم،با خارهای خشن به چادرم چنگ میزنند که：بیا!ببین!تورا به خدا بنشین و بشنو که چطور چشمانمان را بستیم و ایستادیم و بریدیم هرچه رگ بود.رگ زدیم و ندانستیم چه میکنیم با دل خاک؛نگاه کن هنوز جای دستشان روی پوکه های بدبخت خمپاره ها نشسته است!
کلاهی فلزی از غم تنهایی و بی صاحبی به اشک پناه آورده و با دنیا قهر کرده است. یا آن آر-پی-جی که هنوز آماده ی شلیک است فریاد میزند که：ببین! من گناهکار محکوم.به ابدی ترین حبس ام که اگر لایق بودم،هیچ جای جز دل دشمن،جایگاهم نبود؛تو مانند من نباش،نباز!نگذار دلت دارت بزند یا در بطن دادگاه بیچارگی،محکومت کند...
آسمان فریاد میزند：هیس!جیغ نزن!
کوه التماس میکند：فرار نکن!
ماه با گریه مینشیند：نترس!بمان!
خاک ناله میکند：به آغوشم بیا!گوش فرا ده به غم ما...خوب باش و بهتر شو؛آقایمان تنهاست دست دراز کرده که دستگیرت باشد.بر خاکهای چادرت بوسه میزنیم که ماندنی شوی و بمانی و ماندن برای تاهمیشه بودن است...