خداحافظ سالار

داشتیم از پله های هواپیما پایین میرفتیم که با دیدن کسی شبیه به حسین از دور،جاخوردم.یک آن تردید کردم که حسین است یانه،اما خودش بود.در این چهار ماه گویی به قاعده چهار سال پیر شده بود.زهرا وسارا هم که مثل من از دیدن پدر در آن هیبت ،جا خورده بودند،انگار مانده بودند که چه کنند!

...حسین خنده تلخی کرد وجواب داد:«شما نباید فکر کنید اینجام مثل ایرانه .........».

حسین با لبخند کاسه انار را جلوی صورتش گرفت وچشمانش را بست،بوی گلاب را توی بینی اش کشید وسبکبال گفت:«بوی ایران می ده ،بوی آرامش وامنیت».

لحظه ای انگار که در افکاری شیرین فرو رفته باشد مکث کرد وبا لبخندی پر از آرامش ادامه داد

«هیچ نعمتی بالاتر از امنیت نیست.الحمدالله الان مردم ایران با خیال راحت دور هم جمع می شن،می گن،می خندن ،خب گاهی هم مشکلاتی دارن،اما در امانن!»کاسه انار را زمین گذاشت وکمی بهش خیره شد.

سرش را که بالا گرفت پرده ای از اشک روی چشم هایش را گرفته بود ودر حالی که می خواست بغض فروخفته اش را در صدایش بروز ندهد،ادامه داد:.........